Latające dywany

Wiem, wiem, znowu mi napiszecie w komentarzach pod tym postem i na facebooku, że po co pruć takie dzieło, że Wy byście nie mogły, itd. No więc powtarzam po raz wtóry, że sznurek nie lubi leżeć bezczynnie i cieszy się, gdy się go ponownie wykorzystuje :P A poza tym, wymyśliłam sobie nowy dywan-mandalę i desperacko potrzebuję tego szarego sznurka, który był na samym środku [ poprzedniej mandali ] . Żeby się dobrać do szarości, przerobiłam zewnętrze mandali na [ dwa koła ] o średnicach 130 cm i 100 cm. Myślałam początkowo o jednym kole, ale kolory jesienne jakoś mi się gryzą z fioletem. Robota zajęła mi ze dwa dni, używałam tradycyjnie szydełka 9 mm. Dywany zawierają sznurek bawełniany, bistorowy, poliestrowy oraz "włóczkę" Zpaghetti. Zapomniałam już, jak bardzo uwielbiam robić gładki dywan kolisty, nie wymaga on ode mnie żadnego umysłowego wysiłku i bardzo mnie wycisza :) Mam ochotę zrobić jeszcze kilka takich kółek!

Daty zdjęć z aparatu mówią mi, że zaczęłam robić ten dywan 1 października. Nie był on nudny, wręcz przeciwnie, ale w międzyczasie miałam remont kuchni (i nadal go mam...) , więc dywan musiał poczekać na lepsze dni. Robiłam zdjęcia dywanu po każdym okrążeniu w celu zrobienia filmiku, musiałam więc zakończyć każde okrążenie jeszcze przed zmrokiem. A wolny czas miewam głównie po zmroku, co też przyczyniło się do odkładania dziergania na później.  Wzór zaczerpnęłam z bloga Helen Shrimpton - możecie go znaleźć tutaj: [ klik! ] . Dojechałam do około 45 okrążenia, czyli do " part 6" , podczas gdy całość ma... aż 111 okrążeń! Podejrzewam, że dałoby to co najmniej 4 metry średnicy! Ten sam wzór użyłam niedawno na wierzch pufy z butelek, ale wówczas wykorzystałam tylko kilkanaście pierwszych okrążeń: Bardzo Wam polecam wzór [ Mandala Madness ]  :) Zawiera on wiele fajnych ściegów, niektóre są trudne, ale wszystkie są bardzo ciekawe. Po kliknięciu na poszczegól...

Dzisiejszy wpis będzie mocno niedywanowy, gdyż nowe sznurki zamówiłam dopiero dziś rano. Z okazji nadchodzącego Dnia Matki jedna z naszych (tzn. mojej i Męża) mam dostanie frywolitkową serwetkę i zakładkę do książki. Zakładkę wykonałam według projektu Jana Stawasza z książki "Tatting Theory and Patterns" . Druga mama dostanie torebkę, która chyba nie do końca mi nie wyszła: jest za ciężka, chyba za duża i nie chce się dać uprasować, ma kształt opony samochodowej :D Mocowanie rączek sprawiało, że klęłam szpetnie. Torba ewidentnie nadaje się bardziej na plażę lub na duże zakupy. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło: dosyć ciężko będzie ją wyrwać i z nią uciec, można nią skutecznie zdzielić i obezwładnić na całe tygodnie jakiegoś chuligana. Myślałam, że na torebkę wystarczy mi jeden motek Zpagetti, ale nic z tych rzeczy! Musiałam spruć kawałek [ koszyka ]  wykonanego ze sznurka 5mm i zrobić torebkę dwukolorową. Resztki koszyka dało się odratować i ...

Na początek radosna wiadomość: dywan [ Pawie oka ]  już się "wyśmierdział" i teraz pachnie całkiem przyjemnie :) A teraz do rzeczy: jakiś czas temu pisałam o [ Hoooked Zpagetti ] . Cena jednego motka to 30-40 zł, zaczęłam się więc zastanawiać, czy nie dałoby się zrobić takiej przędzy metodą chałupniczą. Znalazłam w sieci ten oto film, pokazujący jak zrobić "t-shirt yarn" z bawełnianych koszulek z odzysku. Spróbowałam i już na samym początku napotkałam na problem: w polskich ciuchlandach bardzo ciężko jest dopaść koszulkę bezszwową! Kupiłam cztery wielkie koszulki ze szwami, uprałam, poczekałam aż wyschną, pocięłam, rozciągnęłam, zwinęłam i wyszedł mi z tego... mały koszyczek wyglądający, jakby urodził się i wychował w okolicach Czarnobyla: No obrzydlistwo... Wydałam około 16 zł, nie licząc wody i prądu do pralki. Po odrzuceniu nieprzydatnych fragmentów koszulek zostało mi jakieś 750 gramów bawełny. Zpagetti zrobione z t-shirtów jest bardzo spręży...

Zaszalałam ostatnio na Dniach Kraftu (dlaczego nie rękodzieła, tylko jakiegoś kraftu?!) w Galerii Przymorze i kupiłam dwa motki oryginalnej "włóczki" Zpagetti :) Gwoli ścisłości: nie jest to włóczka, tylko dzianina z odzysku - aż 120 metrów w każdym motku. Ale będę mówić "włóczka", bo słowo to ma mniej sylab niż "dzianina z odzysku", a ja oszczędna jestem. Owa zdobycz ważyła łącznie około dwóch kilogramów a mój dzielny Mąż nie dość, że dał się zaciągnąć na te pasmanteryjne mini-targi przeznaczone dla kobiet w kwiecie wieku, to jeszcze potem to dźwigał. Żeby nie było - potem poszliśmy do Leclerka i kupiliśmy mu pompkę nożną z manometrem i ukraińskie piwo, więc też dostał coś od życia. Jestem z niego niesamowicie dumna :) Odróżnia sutasz od dekupażu! W każdym razie, za pomocą dosyć grubego szydełka zrobiłam ten oto dywanik do sypialni: Korzystałam ze wzoru znalezionego w internecie [ klik! klik! klik! ] . Dywan waży prawie 2 kg i...